Zastanawiając się nad przyczynami niewielkiej liczby zachowanych w polskich zbiorach muzealnych rękawic i rękawiczek, w zestawieniu z ich znacznym bogactwem na Łotwie, warto zwrócić uwagę na odmienność lokalnych tradycji wytwórczych i użytkowych. Jedną z możliwych hipotez wyjaśniających tę dysproporcję jest fakt, że łotewskie kobiety aż do niedawna wytwarzały kilkaset par rękawic rocznie, co wynikało z utrwalonych praktyk kulturowych oraz społecznego znaczenia tych wyrobów. Szacuje się, że około pięćdziesiąt par przeznaczano na potrzeby gospodarstwa domowego, natomiast pozostała część stanowiła dary okolicznościowe, przekazywane w ramach szeroko rozpowszechnionych zwyczajów wymiany upominków. Tak intensywna produkcja oraz związana z nią funkcja reprezentacyjna mogły sprzyjać większej trwałości i liczniejszemu zachowaniu łotewskich rękawic w kolekcjach muzealnych, w przeciwieństwie do praktyk obserwowanych na ziemiach polskich.
Źródło:
Annales d’histoire sociale et économique Vol. 53-55, 1995 LINK