Twórczość Zofii Stryjeńskiej, jednej z najwybitniejszych i najbardziej rozpoznawalnych artystek polskiego dwudziestolecia międzywojennego, stanowi cenne źródło wiedzy o polskim folklorze, regionalnych strojach oraz codziennych praktykach życia wiejskiego. W jej barwnych, pełnych dynamizmu kompozycjach dziane elementy odzieży pojawiają się dość regularnie jako drobny, ale istotny element ubioru ludowego, czego dość rzadko doświadczamy u innych polskich artystów.
Dziane rękawice, rękawiczki oraz czapki magierki wykonywane na drutach odnaleźć można przede wszystkim w scenach ilustrujących zimowe obrzędy i zwyczaje, a wiele z nich znajdujemy na świątecznych kartach pocztowych projektowanych przez Stryjeńską. Artystka ukazywała bogatą kolorystykę i zróżnicowane wzornictwo zimowych akcesoriów, podkreślając zarówno ich dekoracyjny, jak i użytkowy charakter.
Analiza zebranych w Internecie ilustracji wskazuje, że techniki dziewiarskie nie były Stryjeńskiej obce. Sposób, w jaki oddawała kolorystykę, formę i konstrukcję dzianiny, świadczy o jej doskonałej znajomości dzianych tekstyliów oraz niezwykłej wrażliwości na detal. Jej liczne prace stanowią dla nas cenny materiał dokumentacyjny, zwłaszcza że polskie kolekcje muzealne nie zawierają wielu ręcznie wykonywanych artefaktów dzianinowych.
Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że Polska jest jedynym krajem leżącym nad Morzem Bałtyckim, w którym nie powstawały barwne rękawice ludowe – takie jak na Litwie, Łotwie, w Estonii czy Szwecji. Nic bardziej mylnego. Dowodzą tego (między innymi) ilustracje Zofii Stryjeńskiej.
1 Comment